Welkom bij de Snoekstudiegroep | Nederland - Belgie

Visstekken taboe, waarom?

maandag 30 november 2009

Dat er onder vissers een taboe heerst betreffende visstekken heb ik jaren geleden al mogen ondervinden toen ik De Biesbosch ontdekte. Vissers die van kortbij op witvis zaten te vissen bleken op afstand, met de verrekijker bekeken, snoekbaars vissers te zijn. Kwam je met je bootje aanvaren dan werden de snoekbaarshengels stilletjes in de boot gelegd en kwam er een vaste stok te voorschijn. Waarom? De Biesbosch met zijn rivieren is zo groot en er zijn zoveel goede stekken.

Sommige vissers lezen iets over een bepaalde plaats waar metersnoeken worden gevangen en trekken daar dan naartoe. Blijkt dit water min of meer te voldoen aan hun verwachtingen dan zien zij dit water, ook wanneer zij er slechts een maal per jaar hun hengel uitgooien, als hun water en willen liefst dat anderen daar wegblijven. Zwijgen dus als de dood over dat water, een goed viswater bekend maken is een doodzonde en doe je het toch dan krijg je binnen de kortste keren boze reacties op je donder, soms ook van je eigen clubgenoten. Waarom, zij hebben dat water toch ook op die mannier gevonden.

Op je eigen vertrouwde viswater een visstek prijs geven aan een nieuwkomer in de club is voor sommigen ook al een probleem. Waarom , wanneer ik een jeugdige visser of een nieuwkomer onder mijn hoede neem en hem de knepen van het roofvisvissen wil bij brengen, dan ga ik toch niet vissen op plaatsen waar ik met zekerheid weet dat er geen vis zit! Neen, dan neem ik hem mee naar een plek waarvan ik vermoed er vis te zullen aantreffen en de kans groot is te zullen scoren. Als nieuwkomers vis vangen, dan aanvaarden ze sneller je aanwijzingen en instructies en dan groeit hun vertrouwen. Op deze mannier kun je hen ook gemakkelijker aanleren hoe zij op de beste manier met die vis kunnen omspringen, hoe een gehaakte vis te landen, te onthaken en terug te zetten. Een visser die regelmatig vis kan landen, zal sneller zonder nadenken zijn vis terugzetten en dit ook normaal vinden. Dat is toch waar het op aankomt.

Anderen zeggen, een clubgenoot inlichtingen verschaffen tot daar toe maar vreemden een aanwijzing geven dat er ergens vis zit, dat nooit. Waarom, indien schrijvers zoals Bertus Rozemeijer, Jan Eggers, Piet Driessen en noem maar op ook deze mening zouden zijn toegedaan, dan denk ik niet dat er veel goede informatie in de hengelsport bladen zou staan. Mooie verhalen die doen dromen ja maar dat is niet wat we verlangen van een hengelblad. Vissers die vertrouwen hebben in hun eigen kunnen, die gaan niet alleen af op waters die in de bladen staan maar zoeken ook zelf naar nieuwe waters.
Waarom dan zo angstvallig alles willen verbergen, omdat doodkloppers die hun vis meenemen deze waters ook zullen aandoen? Die kans bestaat altijd maar die zal er ook zijn zonder de aanwijzingen naar plaatsen in artikels van hengelsportbladen of op het internet. Lokale doodkloppers die kennen de plaatsen beter dan wie ook en onze vrienden uit de Oostbloklanden, die rijden rond met de auto en daar waar zij veel vissers zien daar wagen zij ook hun kans. In België waar er veel minder viswater is en waar het snoekbestand al niet te best is kan ik deze angst nog enigszins begrijpen. Daarom dat onze visserij wetgeving terug dringend moet worden aangepast, maar vooral dat er dringend meer controle moet komen.

Hengelsport verenigingen zoals de Snoekstudiegroep staan open voor hun leden, zij geven de nodige informatie en helpen nieuwe roofvisvissers sneller op het goede pad. Deze nieuwkomers zullen op hun beurt anderen aansporen hetzelfde te doen en zich aan te sluiten bij een vereniging. Op die mannier zien we meer weidelijke vissers op en langs het water en bovendien, samen staan we sterker. Waarom dan die taboe?

Tot slot, vissers die steeds afgaan op geruchten die vangen nooit veel vis en zijn ook weer snel verdwenen. Waarom, omdat ze nog veel moeten leren.

Johnny Schots.

< Vorige		Volgende >

[ terug ]

Nieuw in de Fotogalerij

Hoofdmenu

Inloggen

Bezoekers